Miniony rok był wyjątkowo obfity jeżeli chodzi o wysyp Pocket PC (Smartphones, Touch Phones) na polskim rynku. Najpierw wielkie, sierpniowe, marketingowe szaleństwo związane z pojawieniem się iPhone’a. Mówi się, że w salonach w których dostępny był telefon* pojawiło się wtedy więcej wynajętych statystów niż normalnych klientów. No i ponad miesiąc później znacznie bardziej wyważone wejście Omnii. Mało kto wie jednak, że w tym roku nastąpiła także ogólnoświatowa, a zarazem polska ofensywa produktu podobnego segmentu (palmtopy z funkcjonalnościami GSM), a mianowicie HTC Touch Diamond…

Historia z konkursem w tle

Na wstępie napomnę, że ze wszystkimi trzema wyżej wymienionymi modelami miałem do czynienia osobiście, pomimo że dwa z nich nie były moją własnością. Jeśli chodzi o HTC Touch Diamond to gdzieś na początku listopada wypatrzyłem na Webhosting.pl konkurs, gdzie główną nagrodą był właśnie wcześniej wymieniony model. Pierwszą moją myślą było – “niepowtarzalna sytuacja, żeby go zdobyć!” – telefon o którym wiele razy wspominałem wśród znajomych, a którego na pewno sam w najbliższym czasie bym sobie nie sprawił. Po za tym jeżeli nie udałoby się go wygrać, to zawsze będzie art na bloga. Business is business, trzeba kombinować :] Tematyką wyzwania była Opera, którą na co dzień używałem zamiennie z Firefoksem. Odpaliłem więc tą przeglądarkę na stacjonarce oraz jej poprzedniczkę na notebooku i zacząłem pisać artykuł…

Tyle słowem rozpoczęcia, przejdźmy do rzeczy…

Pierwsze wrażenie, wygląd…

Ładne, zgrabne i względnie małe pudełko. A we wnętrzu ładowarka, zestaw słuchawkowy, kabel łączący telefon (poprzez mini-USB) z komputerem lub z ładowarką via USB, zestaw instrukcji (użytkownika, informacje gwarancyjne oraz opis podstawowych funkcjonalności i komponentów), dwie płyty z oprogramowaniem (m.in. ActiveSync oraz Microsoft Office Outlook 2007 Trial z kluczem produktu!?) i na koniec najważniejsze: telefon wraz z dwoma rysikami i baterią Li-Ion.

Pierwsze co zauważymy trzymając telefon w ręku to nieregularność jego tylnej obudowy. Kształty które na pewno ukazują niecodzienną, kryształową efektowność telefonu, ale niestety z drugiej strony w pewnych formach użytkowania ujawniające swój brak praktyczności.

Sam telefon jest mały. Rozmiarami (102 x 51 x 11.5 mm) ustępuje miejsca wymienionym we wstępie konkurentom. Jest także od nich lżejszy – ma zaledwie 110 gram. Do tych podstawowych atutów otrzymujemy dodatkowo m.in. system operacyjny Windows Mobile 6.1, 3,2 megapikselowy, solidny pod względem jakości wykonywania zdjęć aparat z możliwością kręcenia filmów (którym deklasuje iPhone’a, ale niestety ustępuje Omnii), 4 gigabajty wewnętrznej pamięci, 192MB pamięci RAM, dotykowy wyświetlacz o rozdzielczości VGA (480×640px) z gamą 65 tysięcy kolorów i przekątną ekranu 2,8 cala, GPS, GPRS, HSDPA 7,2Mb/s, HSUPA, Wi-Fi 802.11b/g, działanie w sieciach 2G i 3G oraz 900mAh akumulator.

I tu właśnie jest pies pogrzebany. Urządzenia tego typu w porównaniu ze standardowymi telefonami pożerają znacznie większe ilości energii. Na tyle duże, że czynne użytkowanie tego palmtopa ogranicza żywotność jego źródła energii do maksimum 2 dni. I bynajmniej nie mówię tu o ciągłym i ekstremalnym korzystaniu z niego. Dlaczego więc nie wyposażono go w ogniwo o większej pojemności? Nie wiem. Jedyne co mi przychodzi na myśl to ograniczenia co do rozmiarów. W sieci dostępne są pojemniejsze akumulatory, np. 3000mAh. Przedłużają one dwu, a nawet trzykrotnie życie tego modelu na pojedynczym ładowaniu, ale zarazem pogłębiają jego rozmiary także o taki mnożnik.

Palmtop także nie jest pozbawiony klasycznych elementów telefonów, czyli klawiszy. Jest ich dokładnie osiem. Pięć po frontowej stronie, służących do wykonywania połączeń, blokady telefonu (dłuższe przyciśnięcie prawej słuchawki) oraz szybkiej nawigacji. Dwa po boku do ustawiania poziomu głośności oraz jeden w górnej części do włączania/wyłączania (dłuższe przyciśnięcie), bądź kolejnego typu blokowania urządzenia (krótsze przyciśnięcie).

Więcej informacji o akcesoriach telefonu i jego funkcjonalnościach można wyczytać w manualu lub w Wiki.

Odpalamy…

… i czekamy, czekamy… tak z dobrych dwadzieścia sekund, aż do czasu jak przed naszymi oczyma pojawi się pierwsza klawiatura dotykowa niezbędna w celu wpisania kodu PIN. Jej klawisze domyślnie są ni to małe, ni to duże. Ciut mniejsze niż klasyczne numeryczne przyciski w Nokii 5310, z tym że rozciągnięte pionowo. Jako, że jesteśmy nowi w obsłudze tego typu urządzeń skorzystajmy z rysika. Rysika który dzięki wbudowanemu magnesowi przy wyciąganiu uruchamia zablokowany telefon. Osobiście dla mnie jest to świetna sprawa i jeżeli porównamy tą funkcjonalność z pozostałymi dwoma modelami, iście nowatorska. Piwko dla projektantów.

Wpisanie PIN’u wymusi kolejne kilkanaście sekund oczekiwania. Wszystko za sprawą TouchFLO 3D, trójwymiarowego interfejsu dotykowego HTC, który uogólniając jest nakładką na system operacyjny telefonu. Pomimo, że w znacznym stopniu obciąża zasoby i niekiedy zwalnia to jest zgrabny, ładny i przejrzysty. Z jego poziomu możemy przejrzeć aktualną pogodę, napisać bądź odczytać SMS-a, połączyć się z wybraną witryną internetową, przejrzeć dostępne, zainstalowane aplikacje, muzykę, filmy, grafiki lub po prostu zatelefonować. Problem napotkałem dopiero w trakcie zagłębiania się w ustawienia. Przechodząc wtedy bezpośrednio w interfejs Windows Mobile niekiedy bardzo trudno jest połapać się, gdzie jest co. Ale to akurat kwestia przyzwyczajenia.

Kiedy już dostaniemy pierwszą wiadomość tekstową nie sposób nie zauważyć kolejnego usprawnienia. Prócz opcjonalnego sygnału przychodzącej wiadomości telefon nie będzie nas raczył kolejnymi “piskami” co określony czas w celu przypomnienia o zaistniałym fakcie. W zamian za to okrągły panel nawigacji pod ekranem będzie co jakiś czas przechodzić biała smuga światła oznaczająca oczekującego SMS-a, nieodebrane połączenie bądź proces ładowania akumulatora. Ten ostatni wykonywany jest z mniejszym natężeniem, przez co także w czasie regeneracji stanu źródła energii Touch Phone-a jesteśmy w stanie dostrzec, że jakieś inne zadanie oczekuje na naszą reakcje. Kolejne piwo dla developerów.

Bliższe spojrzenie na TouchFLO 3D

PDA w takiej konstrukcji wraz z TouchFLO 3D ma jeden duży atut, który pociąga ze sobą zarazem jego potężną wadę. Jest stworzony do zarządzania rysikiem, a co za tym idzie niekiedy rodzą się problemy jeżeli chcemy jednak operować… palcem :] Ekran w nim odbiera położenie dotyku poprzez sprawdzenie wspólnego miejsca nacisku jego pierwszej i drugiej warstwy. Jest to niezręczne w miejscach, gdzie zbliżone są dwa lub więcej różnych, wirtualnych przycisków. Jest to już bardzo zauważalne w trakcie pisania wiadomości na standardowej klawiaturze QWERTY. Możecie sobie wyobrazić jednak jaką zabawą jest pisanie palcami na układzie programisty, gdzie “przyciski” są co najmniej 4ry razy mniejsze i nawet rysikiem jest trudno na nich w miarę szybko operować ;]

Korzystanie z interfejsu odbywa się poprzez dwie metody. Chwycenie elementu aktywnego i przesunięcie się do elementu pożądanego. Lub po prostu kliknięcie na funkcję przez nas żądaną. W taki sposób działa między innymi główne menu.

Przy pierwszym spotkaniu z nim składa się ono z:

• Strona główna – powrót do strony z zegarkiem, możliwością ustawienia budzenia oraz podręcznym, skróconym, tzw. szybkim menu. Jest ona dostępna także z poziomu mechanicznego klawisza na telefonie oznaczonego domkiem.
• Ludzie – zbiór ulubionych kontaktów z możliwością przejrzenia listy wszystkich.
• Wiadomości – odebrane, wysłane, robocze SMS-y. Domyślnie widoczne jest ostatnie 25 otrzymanych wiadomości, jednak po kliknięciu na jedną z nich otrzymujemy pełen, podzielony na strony listing rozmów tekstowych z danym numerem. Jest to bardzo przydatne, gdyż nie trzeba szukać co napisało się do danego adresata kilka SMS-ów wcześniej. Piwko po raz trzeci!
• Wiadomości e-mail – możliwość konfiguracji i obsługi kont e-mailowych.
• Internet – dostęp do globalnej sieci poprzez Operę wraz z możliwością konfiguracji zakładek. Obracanie palmtopem powoduje ustawianie wyświetlanej strony w pionie lub w poziomie.
• Zdjęcia i filmy – efektywna galeria filmów i zdjęć. Obracanie palmtopem także powoduje ustawianie elementu galerii w pionie lub w poziomie. Niestety niekiedy widać przy tej zakładce zwalnianie i lekkie przywieszanie się TouchFLO 3D.
• Muzyka – skatalogowane wg. list muzycznych bądź utworów zasoby muzyczne. Istnieje możliwość wyświetlania wg. artysty, tytułu, czy albumu, a także losowe oraz powtarzane odtwarzanie piosenki. Użycie programów w stylu Audio Booster daje możliwość wspomagania jakości dźwięku, poprzez np. podbicie niskich tonów.
• Pogoda – świetna, animowana zakładka wyświetlająca aktualną pogodę w wybranych przez nas miastach świata.
• Ustawienia – szereg podstawowych, oraz po przejściu do interfejsu podstawowego systemu wszelkich innych ustawień. Główne miejsce zagubień początkującego użytkownika. Niestety niezbyt user friendly.
• Programy – miejsce w którym możemy umieścić najbardziej potrzebne nam aplikacje, bądź odwiedzić listę wszystkich zainstalowanych i dostępnych w telefonie programów.

Warto zainteresować się także górną częścią ekranu. Tam to znajduje się znane z systemów Windows menu Start. A w nim zbiór podstawowych funkcji jak Kalendarz, Kontakty i Wiadomości (oraz niestety skrót do Internet Explorera, sic!). Obok tego menu znajduje się przybornik oraz ikony statusu funkcji telefonów, jak: połączenie 3G, sieć telekomunikacyjna, tryb głośności i stan energii akumulatora.

Multimedia w różnym wydaniu

Piątka w kategorii dźwięku słyszanego w czasie rozmów telefonicznych. Zarówno poprzez wbudowany głośnik, jak i poprzez załączone słuchawki jest on dobrej jakości. Trochę inaczej sprawa się ma jeżeli chodzi o słuchanie plików audio. Pomimo średniego wyglądu zewnętrznego dołączonych słuchawek grają one znośnie, a w przypadku pracy z korektorem dźwięku nawet lepiej niż znośnie. Dla audiofila nie będzie to gratka, ale przeciętny Kowalski zbytnio narzekać nie powinien. Słabiej sprawa wygląda, gdy spróbujemy odtworzyć jakiś utwór poprzez palmtopowy głośnik. Jakość dźwięku, typowo dzwonkowa nie pozwala niestety na dłuższe słuchanie.

Same słuchawki prócz dla mnie nieprzyjemnego wyglądu posiadają możliwość akceptacji przychodzącego połączenia lub kontakt z ostatnio wybieranym numerem “z kabla”. Nie posiadają jednak możliwości regulacji poziomu dźwięku, co w niektórych (szczególnie zimowych) sytuacjach może stawać się uciążliwe.

Co z akcesoriami służącymi do wizualnej rejestracji? Aparat posiada kilka trybów rozdzielczości robienia zdjęć, poczynając od niższych niż 1MP, a na 3,2MP kończąc. Pozwala także na ustawienie jasności, kontrastu i ostrości, użycie samowyzwalacza, dwukrotny zoom (dla najniższej rozdzielczości czterokrotny), nałożenie efektów w stylu sephia, odcień szarości, a także dostosowanie aparatu do zaistniałych warunków (dzień, noc, itp). Nie licząc samowyzwalacza i z tą różnicą, że zoom ogranicza się do 1,5x oraz rozdzielczość ustawiana jest w zakresie do 352×288px to wszelkie pozostałe ustawienia dla nakręcania filmów pokrywają się z wyżej wymienionymi. Dodatkowo w małej i średniej rozdzielczości wszelkie nagrania można wysłać MMS’em.

I byłbym zapomniał za co twórcom zebrał się cały czteropak w nagrodę za dobrą robotę. HTC Touch Diamond prócz standardowej kamery posiada także jedną po przedniej stronie, stworzoną do wideokonferencji.

Poczuj magię PDA, czyli instalujemy Quake 3…

Możliwości jak w komputerze, więc instalacja osobnych aplikacji jest także możliwa, choć niekiedy czasochłonna. Przedstawię tu w jaki sposób można na “diamencie” zainstalować… Quake’a 3 w taki sposób, aby (nie licząc sterowania) był on na nim grywalny.

Wystarczy zastosować się do poniższych punktów:

• ściągasz i rozpakowujesz darmowe binarki gry. Możesz je także wyodrębnić z oryginalnej płyty z grą.
• zaopatrz się w plik pak0.pk3, który także jest dostępny na płycie z grą. Umieść go w katalogu BASEQ3 z wypakowanego wcześniej archiwum.
• przekopiuj wszystkie pliki oraz katalogi na swój telefon, np. do folderu “My Windows Mobile-Based Device \ Internal Storage \ Program Files”.
• usuń z głównego katalogu gry libgles_cm.dll i gx.dll.
• wyłącz TouchFLO 3D na swoim telefonie. Można to zrobić poprzez wejście w “Ustawienia / Więcej / (zakładka) Osobiste / Dzisiaj / (zakładka) Elementy” i odznaczenie TouchFLO 3D.
• uruchom grę. Można to wykonać poprzez wejście do zakładki Programy, wybranie aplikacji Eksplorator plików i z listy do góry po lewej wybranie ścieżki do skopiowanych plików. Po jej odnalezieniu wystarczy odpalić q3ce. Ładowanie gry oraz map trwa kilka minut, proszę być cierpliwym, a w wypadku błędów pamięci należy je ignorować!

Za? Przeciw?

Dobrze zdaję sobie sprawę, że opisałem tu cząstkę podstaw funkcjonalności telefonu. Myślę, że nie było sensu opisywać ponownie wszelkich zalet “diamentu”, skoro w sieci opisów tego typu jest co niemiara, i w języku angielskim, ale także w naszym rodzimym. Po za tym sam z wielu jeszcze nie korzystałem, a co za tym idzie nie znam ich z praktycznego punktu widzenia.

Czy warto jednak interesować się tym telefonem? Pomimo, że decyzję wyboru zostawiam każdemu z Was myślę, że warto. Naprawdę. Połączenie biznesowego stylu wraz z multimedialnymi elementami tworzy z tego modelu wszechstronny palmtop. I co najważniejsze, nie tak przereklamowany jak alternatywny, przesiąknięty marketingiem Iphone…

——————————
(*) fraza telefon została użyta w odniesieniu PDA, palmtop, smartphone, bądź Touch Phone w zależności od kontekstu.

Jej developerzy jako pierwsi wprowadzili system kart i wbudowane blokowanie wyskakujących okien. Była prekursorem zaimplementowanych gestów myszy, integralnej obsługi protokołu BitTorrent i wyszukiwarki dostępnej z poziomu paska zadań. Przeglądarka Opera, bo o niej tu mowa niewątpliwie w sporym stopniu wyznaczała swoją innowacyjnością drogę rozwoju alternatywnych przeglądarek. Czy wraz z niedawnym, zeszłomiesięcznym pojawieniem się wersji 9.6 fala wdrażanych nowości utrzymała się?

Nie bój się zmiany na lepsze… dysjunkcja(1) rozwiązaniem…

Rynek przeglądarek internetowych, spoglądając na niego okiem użytkownika nie jest wcale taki prosty jakim mógłby się wydawać. Już od dawna szeroko poruszanym problemem jest dominacja nieszczęśliwego tworu jakim jest Internet Explorer (dalej jako MSIE lub IE). Przeglądarki dzięki której ukuła się konkretyzacja stwierdzenia “alternatywa” w tej branży. Na złożoność tego zagadnienia składa się niemożność określenia co jest jednoznaczną przyczyną tego, że internauci nadal wybierają iluzorycznie “jedynie słuszną przeglądarkę”. Przyzwyczajenie? Fanatyzm? A może nieznajomość zamienników?

Opera to jedno z tych rozwiązań które stoją po “jasne stronie mocy”. Bezpieczniejsza, szybsza, kompleksowa, w znacznym stopniu intuicyjna, skierowana w stronę zgodności ze standardami i to co ją charakteryzuje praktycznie od początków, czyli częste wdrażanie nowości. Po zmianach w graficznym interfejsie użytkownika, dodaniu opcji typu synchronizacja, czy modyfikacji silnika przeglądarki w wersji 9.5 jej twórcy w najnowszej jej odsłonie skupili się przede wszystkim na udoskonaleniu i rozwinięciu dotychczas dostępnych funkcjonalności.

1. Możliwość wystylizowanego podglądu RSS/Atom…

Defektem wersji wcześniejszych niż 9.6 był brak możliwości wystylizowanego podglądu zawartości kanałów RSS, bądź Atom. Odnośniki do nich prowadzące były przeznaczone domyślnie do subskrypcji, a w tle ewentualnie otrzymywaliśmy tylko wynik działania generatora danego kanału. Tym razem otrzymujemy domyślnie możliwość przeglądania nagłówków wiadomości oraz w wypadku aprobaty treści zasubskrybowanie kanału informacyjnego.

Wprowadzenie wyżej wymienionego udoskonalenia niesie za sobą pewny dodatkowy atut. Jest to możliwość modyfikacji wyglądu wbudowanego czytnika RSS/Atom. Dzięki temu możemy bezpośrednio dodać nasz kanał do innych internetowych, zewnętrznych czytników jak Bloglines, czy My Yahoo, bądź możemy mieć możliwość skorzystania z wyszukiwarki wpisów. Co należy w tym celu zrobić?

• Ściągnąć ten plik (lub jego polską wersję)
• Podmienić plik webfeeds.html w katalogu X:\\Program Files\Opera\Styles\ lub umieścić go w dowolnej innej lokalizacji (preferowaną powinien być katalog używanego profilu: X:\\Documents and Settings\nazwa_użytkownika\Dane aplikacji\Opera\Opera\profile\) po czym w pasku adresu przeglądarki należy wpisać opera:config#Webfeeds HTML Template File i podać nową ścieżkę do pliku webfeeds.html

Trzeba wspomnieć także, że jeśli dokładnie przyjrzymy się zawartości kluczowego dla tej modyfikacji plikowi to stosując XHTML, JavaScript i arkusze stylów możemy w prosty i szybki sposób jeszcze zmyślniej zmodyfikować naszą przeglądarkę kanałów.

Modyfikacja wyglądu podglądu RSS/Atom.

Zmiany w obsłudze poczty…

Miłym dodatkiem, choć dla mnie osobiście to tylko malutki bonus jest wprowadzenie śledzenia i ignorowania wątków oraz kontaktów. Działa to na zasadzie oznaczenia danej wiadomości bądź adresu jedną z dwóch powyższych opcji przez co dalsza i poprzednia korespondencja dotycząca tego e-maila będzie dodana w panelu poczty w osobnych zakładkach Śledzone wątki / Śledzone kontakty lub zostanie “wygaszona” (oznaczona na szaro lub kontakt zostanie skreślony) po pobraniu jej na lokalny komputer. Tryby te mogą cechować się znaczną przydatnością jeżeli będziemy mieć potrzebę wśród gąszczu wiadomości podzielić je na te ważne i te niepotrzebne.

W przypadku wiadomości obydwu oznaczeń możemy dokonać poprzez otwarcie menu kontekstowego (prawy klawisz myszy) na danej wiadomości, a następnie przejście do Śledź lub ignoruj po czym z rozwijanej listy wybranie interesującej nas akcji. Poprzez to samo menu, ale już w Przejdź do możemy szybko przeskoczyć do naszej listy wątków. Wszystko wykonujemy w Opera Mail (poczcie, dawniej nazywanej M2, a w dalszym tekście określanym także jako OM).

Dla kontaktów śledzić lub ignorować je możemy poprzez kliknięcie w danej wiadomości na nadawcę (Od) lub odbiorcę (Do) danego e-maila.

Obsługa wątków i uruchamianie Tryb Wolnego Łącza Internetowego.

W mojej subiektywnej opinii znacznie przydatniejszą nowością jest za to wprowadzony Tryb Wolnego Łącza Internetowego (z angielskiego Low Bandwidth Mode). Pomimo wzrastającej liczby użytkowników szybkich łącz szerokopasmowych może się on przydać w wypadku kiedy nadal musimy oszczędzać aktualnie użytkowaną przepustowość łącza, bądź jeżeli na danym koncie otrzymujemy sporą ilość niechcianej poczty. Ustawienie te działa na zasadzie pobierania tylko określonej ilości danych w czasie pobierania wiadomości. Dla protokołu IMAP ściągana jest tylko wiadomość, a ewentualne załączniki dopiero po ręcznym wykonaniu takiego żądania ze strony użytkownika. W przypadku POP3 klient poczty pobiera jedynie 100 początkowych linii wiadomości, podobnie jak powyżej dopóki nie zażądamy wyświetlenia całego e-maila.

Ustawienie to można włączyć poprzez Narzędzia / Konta poczty i czatu..., a następnie przez wybranie interesującej nas skrzynki e-mail i w jej właściwościach przejście do zakładki Odbieranie.

Działanie Trybu Wolnego Łącza Internetowego i wątki dla kontaktów.

Niestety to czego nadal brakuje to polska lista serwerów w “bazie” przeglądarki. Udało się Chińczykom, nam nadal nie. Choć z tego co widać jest coraz bliżej.

Wiele osób zauważyło już za pewnie, że wielokrotnie przy dodawaniu nowego konta w kliencie poczty nie trzeba podawać danych dotyczących serwerów IMAP/POP3 i SMTP. Wszystko za sprawą istniejącego od wersji 9.2x pliku mailproviders.xml przetrzymującego powyższe dane przypisane do danych domen. Jest to prosty przykład w jaki sposób developerzy Opery starają się ułatwić korzystanie z ich produktu użytkownikom. Dopóki polska lista najczęściej używanych serwerów nie zostanie na stałe dodana do aktualnego zbioru możecie zainteresować się powstającymi aktualnie adresami serwisów oferujących konta pocztowe. Należy wybrane serwery scalić (np. poprzez wklejenie) z wyżej wymienionym plikiem znajdującym się pod ścieżką X:\Program Files\Opera\defaults.

Oczywiście jeżeli jest ktoś chętny można pod w.w. adresem forum pomóc w kreowaniu grupy serwerów, bądź dla własnej potrzeby taką tworzyć posiłkując się poniższym schematem XML.

<!-- Configuration information: http://adres.www.pl/poczta -->
	<provider>
		<!-- lista domen/subdomen operujących na niżej wymienionych serwerach -->
		<domains>
			<domain>serwer.webhosting.pl</domain>
			<domain>serwer2.webhosting.pl</domain>
			<domain>emergency.m1chu.eu</domain>
		</domains>
		<!-- wartością może być "email" lub "user", w zależności od tego czy nazwą użytkownika ma być pole e-mail, czy pole z podanym użytkownikiem -->
		<username use="user" />
		<servers>
			<!-- konfiguracja serwera POP3 -->
			<server protocol="pop">
				<host>pop3.webhosting.pl</host>
				<port>777</port> <!-- opcjonalny znacznik jeżeli port jest inny niż domyślny (pop3: 110; smtp: 25) -->
				<auth>auto</auth> <!-- autoryzacja - dostępne są wartości "auto" i "plaintext" -->
				<secure>no</secure> <!-- lub "yes" jeżeli TLS (zapewniające uwierzytelnienie) jest obsługiwany przez pocztę -->
			</server>
			<!-- konfiguracja serwera SMTP -->
			<server protocol="smtp">
				<host>smtp.m1chu.eu</host>
				<auth>plaintext</auth> <!-- autoryzacja - dostępne są wartości "auto" i "plaintext" -->
				<secure>no</secure> <!-- lub "yes" jeżeli TLS (zapewniające uwierzytelnienie) jest obsługiwany przez pocztę -->
			</server>
		</servers>
	</provider>

Z nowości pozostaje nam jeszcze tylko poczekać na obsługę tworzenia wiadomości w trybie HTML, aby OM stała się pełnoprawnym klientem poczty, chociażby z nazwy. Może wraz z nadejściem Peregrine?

Na przeciw potrzebie synchronizacji wychodzi Opera Link…

Opera Link – konfiguracja.

Wypadałoby jednak wytłumaczyć w jaki sposób działa powyższa właściwość. Wygląda to tak, że po aktywacji synchronizacji w przeglądarce wszelkie zmiany które mają być śledzone są wysyłane na serwery Opery Link i przypisywane do naszego konta. I tak np. dodając zakładkę doda się ona także do spisu w internetowym profilu dodatku. Ustawienia te możemy oczywiście modyfikować z poziomu samego profilu w serwisie. Zostaną one zaktualizowane w wypadku jeżeli synchronizacja w odpowiednich przeglądarkach będzie aktywna dla użytkownika na którym wykonujemy zmiany. Zasada prosta, ale z zasady skuteczna.

Niestety tego co mi brakuje to możliwości usunięcia zmian wprowadzonych po zsynchronizowaniu wraz z zakończeniem korzystania z dobrodziejstw OL (Plik / Zatrzymaj Synchronizację Opery). Oczywiście można przywrócić ustawienia domyślne, bądź z przed korzystania z tego ustawienia, ale dopiero jeżeli wprowadzimy je ręcznie na oddzielnej Operze bądź z poziomu skryptu. Dlatego uważam, że zapytanie lub co lepsze możliwość określenia w opcjach czy ma nastąpić akcja resetowania byłaby tutaj jak najbardziej na miejscu. Może kiedyś…

Zaleca się także aktualizację w tym wypadku Opery do wersji 9.6.1, gdzie pozbyto się błędu z generowaniem duplikatów zakładek dla opisywanego w tym punkcie trybu.

Wisienka na torcie… Opera Scroll Marker!

Na torcie wyżej wymienionych rozszerzeń nie mogło zabraknąć małej wisienki charakteryzującej pewną nowość. Jest nią Opera Scroll Marker – funkcja ułatwiająca odczytywanie widocznych granic przewijanej strony. W wypadku serwisów o sporej wysokości zostanie wyświetlony specjalnie przygotowany pasek symbolizujący koniec poprzedniej, bądź początek następnej części aktualnie wyświetlanej strony. Uproszczając – linia pokazywana jest z miejsca z którego rozpoczęto przewijanie i w większości przypadków staje się widzialna dopiero przy sporej ilości samego tekstu. Udogodnienie to można uruchomić poprzez menu Narzędzia / Preferencje... / Zaawansowane / Przeglądanie i zaznaczenie opcji Pokaż znaczniki przewijania.

Działanie Opera Scroll Marker.

Wysoki poziom bezpieczeństwa, szybkości i zgodności – prawda, czy mit?

Ostatnim punktem analizy zmian w najnowszej odsłonie produktu Opera Software ASA chciałbym skupić się na tym ile jest prawdy w tym, że jest ona względnie bezpieczna, szybka i zgodna z wyznaczanymi standardami. Wszystkie testy wykonywałem na systemie Windows XP SP3, procesorze Intel C2D 1.86Ghz i z dwoma gigabajtami pamięci na pokładzie.

Pod młotek zabrałem dwóch największych alternatywnych rywali, czyli Operę (w wersjach 9.52 i 9.62 dla porównania zmian pomiędzy nimi) oraz Firefoksa 3.0.4 z załadowanymi kilkunastoma wtyczkami (oznaczany dalej skrótem FX). Do sparing dostał się także niestety nadal jeszcze ilościowy lider peletonu, czyli IE 7. Prócz MSIE wszyscy pozostali pretendenci do tytułu przechodzą test ACID2 bez problemów. Inaczej jest już z najnowszą jego odsłoną, z ACID3. Tutaj jest już ciut gorzej. Nie biorąc pod uwagę kilku jeszcze nieoficjalnych buildów dwóch konkurencyjnych browserów wszystkie znane mi oficjalne wersje nadal walczą o uzyskanie miana w stu procentach zgodnej z testem przeglądarki. No, ale nie taki diabeł straszny jak go malują (nie licząc twórców IE, którzy co za chwile będzie można zauważyć standardy mają w szerokim poważaniu). Skok Opery w najnowszej wersji jest minimalny, ale jednak. A co za tym idzie tylko minimalny plus za niego, bo programiści mogli się bardziej postarać.

W testach szybkości jest już znacznie lepiej. W przypadku czasu wykonywania zawartości arkusza stylów najnowsza wersja Opery sprawuje się niespełna dwa razy lepiej niż poprzednia testowana wersja, a ponieważ w niej prędkość przetwarzania CSS jest porównywalna do FX to także jest dwa razy szybsza od “liska”. Testy zostały wykonane tym benchmarkiem.

Podobne wydajnościowe testy wykonałem pod kątem JavaScriptu. Użyłem do tego webkitowego benchmarka w którym wyniki uplasowały się w takiej samej kolejności jak w przypadku poprzedniego testu. Jedyną różnicą jest fakt, że już nawet Opera 9.52 deklasowała dwie pozostałe przeglądarki, a skok optymalizacyjny przy przejściu do jej wyższej odsłony nie jest już tak spektakularny jak w przypadku pomiarów dotyczących CSS.

Dla potwierdzenia powyższych wyników dokonałem alternatywnego pomiaru. Wyniki pod kątem różnic i klasyfikacji w znacznym stopniu się pokrywają.

Każdy z wyżej wymienionych testów został wykonany co najmniej dwukrotnie, a z wszystkich wyników została wyciągnięta średnia w celu otrzymania jak najdokładniejszego wyniku. Oczywiście żadnych “sterylnych”, ani “próżniowych” warunków nie miałem do wykorzystania więc rezultaty mają bardziej pokazywać różnice, a nie skrupulatnie wyznaczać na ile optymalne są analizowane browsery. Zdaję sobie także sprawę, że istnieje wiele innych zamienników w tej dziedzinie i zdarzają się takie, które są jeszcze szybsze niż wyżej wymienione. Niestety z reguły są znacznie mniej funkcjonalne niż np. Opera.

No i kwestia ostatnia. Bezpieczeństwo. Pomijając problemy wynikłe z nieodpowiedzialnego użytkowania obiektu naszych zainteresowań przez jej użytkowników Opera ma opinię przeglądarki bezpiecznej i szybko aktualizowanej. Świadczy o tym m.in. aktualnie zerowa ilość niezałatanych bugów wg Secunii. Nie mniej jednak w wypadku znalezienia błędu wraz z wydaniem kolejnej aktualizacji są one natychmiastowo łatane. Podobnie było w momencie pojawienia się wersji 9.62, gdzie poprawiono możliwość wykonania dowolnego kodu poprzez wyszukiwarkę historii i usunięto lukę dotyczącą wstrzyknięcia kodu via XSS w panelu odnośników.

Tak jak w życiu, tak i w Internecie należy kierować się jednak zasadą ograniczonego zaufania. Jeśli się do niej zastosujemy i będziemy regularnie aktualizować przeglądarkę to z pełną odpowiedzialnością mogę napisać – na tle innych jest ona bezpieczna!

And the winner is… ?!

Jako webdeveloper od czasów kiedy zacząłem nabywać swoje doświadczenie w programowaniu skryptów internetowych starałem się używać wachlarza przeglądarek internetowych. Dziś daje mi możliwość w miarę obiektywnie ocenić którą z nich można polecić, a którą nie. Na pewno z czystym sumieniem można zarekomendować korzystanie z najnowszego wydania Opery – 9.6x. Potrzebujesz więcej przykładów dlaczego? Bo:

• pomimo, że nie doczekaliśmy się jeszcze publicznego builda zgodnego z ACID3 to powoli krok po kroku doskonalone są metody zgodności ze standardami (m.in. usunięto obsługę obiektu document z elementu iframe)
• developerzy kierunkują rozwój także w stronę zgodności z innymi wartościowymi przeglądarkami co często ułatwia pracę twórcom internetowych rozwiązań (wprowadzono np. obsługę poza standardowej własności caller znanej z przeglądarek spod znaku Mozilli)
• pomimo, że ta recenzja powstała na podstawie Windowsowskich odsłon Opery to przy aktualizacjach nie pomija się dokonywania poprawek stricte dla użytkowników Maców, czy systemów Uniksowych
• bo pojedynczy update to także szereg innych mniejszych, ale równie ważnych zmian (lista dla 9.6)
• bo jeżeli nie spróbujesz, nie będziesz wiedzieć tak naprawdę co tracisz!

Chcesz się skusić? Zapraszam do pobierania! Napotkałeś na jakiś problem? Poszukaj rozwiązania w samouczku, a jeśli jej tam nie znajdziesz nie bój się spytać w komentarzach, bądź na polskim forum Opery.

——————————
(1) używany w informatyce synonim alternatywy.

Barcamp zaskoczył mnie swoją formą. I to pozytywnie. Jak widać Panowie z netguru zabrali sobie do serca wiele z pośród rad uczestników i na dziesiąte spotkanie wprowadzili kilka zmian.

Przede wszystkim jak to na “okrągłe” spotkanie przystało spóźniłem się :D Grubo 40ści minut, co zresztą zaowocowało tym, że musieliśmy wraz z dzi3ciolem dyplomatycznie “walczyć” o piwo (pozdrawiam Adama i Kubę, organizatorów :D). Nie wiem więc dokładnie ile w praktyce było prezentacji, bo widziałem tylko część ostatniej (a może i jedynej). Tym razem nie ten aspekt był jednak najważniejszy.

Startupy… o tak, o nie chodzi. To wokół nich kręcił się cały ostatni Barcamp. Muszę przyznać, że prócz tego, że było ciut ciasno to pomimo banalności pomysłu wykonania wszystko przebiegło w miarę sprawnie i przyjemnie. Plus dla organizatorów.

Z pośród kilkunastu rozwiązań prezentowanych po kolei osobno każdej z kilkuosobowych grup uczestników osobiście do podarowania mojego głosu wybrałem na początku trzy. Trzy które moim subiektywnym zdaniem były na tyle porządnie wykonane aby pretendować do najlepszego startupu. Mianowicie:

• gromadzący ciekawe materiały filmowe serwis spryciarze.pl,
• społecznościowy serwis sportowców – s4l.pl,
• wspominany już podczas relacji z ósmego Barcampu punkter.pl.

Ostatecznie, tak jak spora część osób postawiłem na studentów z Zielonej Góry i ich serwis z materiałami filmowymi. Po prostu mi się podobał i nie będę się okłamywał, że zaważył tu też fakt, iż sam jestem studentem. Choć nadal nie rozumiem pod jakim względem nosi on miano startupu? Tematyka serwisu innowacyjna na pewno nie jest. I nasuwa mi się jeszcze jedno, po raz kolejny zadawane przeze mnie pytanie będące jednym z podstawowych zagadnień tworzenia dynamicznych stron internetowych: po cholerę ludzie piszą strony w XHTML-u (patrz: doctype) skoro i tak wysyłane są one do przeglądarek innych niż IE jako zwykły HTML? Czy to tak trudno wysłać stronę jako application/xhtml+xml? Niektórzy sobie pomyślą, że się czepiam. Ktoś mi kiedyś wytłumaczył jednak, że taki zabieg jest po prostu idiotyzmem i będę się tego trzymał. Dotyczy to wszystkich trzech stron które podałem powyżej.

Reasumując – szaszłyki dobre, piwko zimne, atmosfera miła, choć nie każdy z prelegentów był na tyle przygotowany i miał na tyle dobrze wykonaną prezentację aby ją przedstawiać wśród uczestników. Ogólnie pozytyw dla organizatorów za zmianę specyfiki tego wyjątkowego spotkania. Teraz tylko oczekiwać co zmieni się na kolejnym meetingu, kiedy to pewnie sama filozofia (prezentacje 20 minutowe, itp.) wróci bardziej do poprzedniej normy.

Po godzinie szóstej byłem już zwarty i gotowy do wymarszu na kolejną zabawę. Wraz z Jarem wyruszyliśmy na plenerowy event muzyki klubowej i elektronicznej odbywający się na Torze Poznań – Global Gathering.

Czym jest ten festiwal? Cytując FTB:

Global Gathering zdobył reputację największego na świecie i najpopularniejszego festiwalu muzyki elektronicznej. Od samego początku bilety na każdą z imprez są w całości wyprzedawane, a organizatorzy Angel Music Group co roku przesuwają coraz dalej granice muzyki i produkcji.

Global Gathering UK rozpoczął swój żywot w lipcu 2001, jako jednodniowa impreza muzyki elektronicznej dla 25,000 osób, na której wystąpiła masa świetnych DJ-ów. Od tamtej pory impreza ta stała się dwudniowym wypadem weekendowym dla ponad 55.000 osób dziennie, z listą wykonawców, którzy są chlubą każdego znaczącego wydarzenia muzyki elektronicznej i odtwarzanej na żywo na planecie. [...]

Nikt lubujący się w tego typu muzyce nie zaprzeczy, że zapowiadało się to bardzo dobrze. I tak właśnie było. Kilka w miarę miarodajnie rozmieszczonych scen w rozłożonych namiotach z różnymi stylami muzyki: trance, electro-house, techno, hardstyle, baseline i scena główna. Masa pięknych kobiet, w tym kuszące non-stop tancerki. Świetnie nastawieni imprezowicze. Strefa XBOX z możliwością zagrania w Halo 3, czy Dead of Alive. Taka oto była moja pierwsza reakcja. I wszystko byłoby perfekcyjnie, gdyby nie…

• idiotycznie rozplanowany i mały ogródek piwny oraz mało dystrybutorów piwa, które w przypadku nastu tysięcy uczestników powodowały, że zakup piwa (które z tego co wiem i tak było w większości… wodą) graniczył z cudem. Jaki był tego wynik? Jestem z siebie dumny… nie wypiłem ani kropli napojów alkoholowych :D,
• Lech “Free” w namiotach? Bez żartów proszę,
• problemy z nagłośnieniem, szczególnie w Trance Arena,
• rozplanowanie gastronomii. Z tego co dobrze widziałem tylko jedne stanowisko (pomimo, że miejsca wolnego było dużo więcej) i ceny nieporównywalne do jakości usług,
• nieaktualny timetable. Niestety informatory które rozdawano na wejściu ni jak pokrywały się z tym jak grali artyści. Trochę to… amatorskie,
• dojazd autobusowy – niestety organizatorzy się chyba przeliczyli i pomimo, że autobus jeździł co piętnaście minut to trudno było w nim ruszyć chociażby nogą.

(mapka terenu Global Gathering pochodzi z serwisu ftb.pl)

Wszystkie te mniejsze, czy większe niedogodności są do wybaczenia. Każdemu przecież się może zdarzyć, a nie jest to coś czego nie da się przeżyć. Jest jednak jeszcze jeden aspekt, przez który najchętniej i ja, i pewnie tysiące innych klubowiczów najchętniej odważyłoby się kopnąć organizatorów w cztery litery. Kurz! Masa kurzu i pyłu. Jak jeszcze mogę zrozumieć go w plenerze na głównej scenie, tak brak jakichkolwiek desek, czy sztucznej nawierzchni pod namiotami jest dla mnie szczytem braku inteligencji. Ludzie, w tym jako po dwudziestu, czy trzydziestu minutach dławili się kaszlem i po prostu wychodzili. Pewnie dlatego trudno było spotkać całkowicie pełną “arenę”.

Przejdźmy jednak do głównych pozytywów, które pomimo wszelkich niedogodności powodowały, że imprezę zaliczam do udanych:

• może wyda się to głupie, ale… rozmieszczenie Toi Toi zasługuję na pochwałę z racji braku kolejek,
• różnorodność muzyki, to chyba podstawa tej serii imprez. I główny argument za tym, aby się na nią wybrać. Style są na tyle zróżnicowane, że zamiast siedzieć na preferowanym przeze mnie trance-ie, dłużej byłem na scenie techno i electro-house,
• mała ilość osób w wieku… dziecięcym? No i zarazem względny spokój. Osobiście nie widziałem, ani żadnych bójek, ani żadnych innych stricte negatywnych obrazów co może świadczyć i o niezłej kulturze uczestników, a także o dobrze wykonanej robocie przez ochronę,
• fakt, że tylko raz ktoś podbił do mnie z pytaniem czy mam jakieś wspomagacze,
• za dodatkowe atrakcje w stylu: wesołe miasteczko, bungee, sale telewizyjną, czy boxy z różnorodnymi dodatkami,
• fajerwerki godzinę przed północą na wejście Erica Prydza,
• no i ostatecznie to o czym większość osób zapomina – zapierający dech w piersi pokaz grupy Żelazny.

Przechodząc do sedna całej relacji. Prócz Deadmau5-a, który stworzył świetne show nie jestem w stanie jednoznacznie ocenić innych artystów. Osobiście zawiódł mnie trochę Sander Van Doorn. Na tyle, że po ponad dwudziestu minutach ulotniłem się z mojego jedynego dłuższego pobytu na Godskitchen Arena na Sebastiana Legera. Co mnie osobiście bardzo zdziwiło to świetny, twardy klimat DJ MAG Techno Arena. Jacek Sienkiewicz, Brian Sanhaji, Monika Kruse dali moim zdaniem pokaz całkiem przyzwoitej dawki cięższej muzyki. Na tyle dobrej, że jak już wspomniałem spędziłem tam więcej czasu niż na trance-ie. Hardstyle niszczył na tyle, że odważyłem się tam pojawić tylko raz i to na krótko. Może też dlatego, że nie chciałem zmienić od razu kolorystyki mojego ubioru z białej na czarną. No i na koniec LECH GLOBAL MAIN STAGE reprezentowane przez takich artystów jak ATB, David Guetta czy Ferry Corsten (którego nie wiem jakim sposobem przegapiłem :(). Dla mnie głównie scena przeznaczona do “rekreacyjnego poskakania” w przerwie od bardziej specyficznych brzmień. Fajna, choć nie fenomenalna gra laserów i scena, mniej odczuwalny kurz z racji otwartości przestrzeni no i najwięcej osób – z tegoż samego powodu. To chyba główne aspekty ją charakteryzujące.

Tak oto lądując w domu o siódmej nad ranem musiałem spędzić jeszcze godzinę na płukanie ciuchów (a co mi tam wtedy godzina w tą czy w tamtą nie robiła już różnicy ;]), czyszczenie butów i “podwójny” prysznic. To właśnie urok zabawy na piachu (fanfary po raz n-ty dla organizatorów!). Czy się jednak opłacało? Tak! Jasne, techniczne wykonanie mogło być bardziej dokładne, ale w gruncie rzeczy nie ma co narzekać. Niedogodności były rekompensowane przez świetną i różnorodną muzykę, dobry klimat i nieprzeciętne kobiety. Myślę, że za rok MSM EVENTS wyciągnie z tego jakieś wnioski i spokojnie będę mógł event polecić każdej osobie lubiącej tego typu klimaty.

Nie mniej jednak okres wolnego się jeszcze nie skończył i tak oto właśnie popijając zimnego Carlsberg-a przygotowuję się do jego uwieńczenia czekając na pierwszą potyczkę naszej reprezentacji na Mistrzostwach Europy 2008…

Niespełna dziesięciominutowy film o wyglądzie przypominającym bajki wydawane przez czołowe wytwórnie filmowe świata opowiada historię królika – romantyka, z jednej strony spryciarza, a z drugiej zagubionego w świecie osobnika. Taka była moja pierwsza reakcja. Budzący się ze snu bohater szybko ukazuje swoje uczuciowe podejście do otoczenia. Żeby nie było nudno, do czasu…

W obliczu zagrożenia zwierząt okolicy przemienia się on w “Rambo” swojej doliny. Konstruując szereg pułapek niweluje problem w postaci trzech agresorów z jednego na końcu robiąc… latawiec. Żeby nie ujednolicać fabuły tak krótkiego filmiku dwukrotnie pojawia się postać ptaka, który wzorem chyba “wiewióry” w Epoki Lodowcowej w każdej swojej scenie spotyka się z kłopotliwą sytuacją.

Big Buck Bunny którego internetowa premiera odbyła się 30 maja b.r. został stworzony przez The Blender Foundation, fundację rozwijającą aplikację do renderowania, modelowania obrazów i animacji trójwymiarowych Blender. Sam film jest przykładem idealnego połączenia mainstreamu z wolną kulturą przeznaczoną w tym wypadku i dla dorosłych, i dla tych młodszych widzów.

Zważając na specyfikę i formę jego tworzenia (nie nastawioną na kapitalistyczne profity) produkcję tą można nazwać doskonałą. Nie można jednak nie zwrócić uwagi na kilka rzucających się w oko mankamentów, takich jak jaskrawość która mnie osobiście po kilku godzinach przed CRT doprowadziła ciut do “oczopląsu” no i brak… wiatru? Zauważyłem go tylko przez chwilę na końcu przypatrując się trawie, jednak tak szybko jak się pojawił, tak praktycznie zanikł. Jaki był cel twórców w tym? Nie wiem, nie mniej jednak i tak aktualnie jako laik w tym zakresie jestem pełen podziwu w stosunku do wyniku ich pracy.

Jeśli ktoś jest zainteresowany obejrzeniem tego miłego dla oka i ucha filmu zapraszam do ściągania go z tego (1280×720px | 720p stereo – (c) copyright Blender Foundation | www.bigbuckbunny.org) lub tego źródła. Pomimo, że jest on dystrybuowany na mało restrykcyjnej licencji to zapraszam chętnych do zakupu DVD, z których finanse pozwolą na rozwój kolejnych tego typu produkcji.

No właśnie. Dzisiaj udało mi się obejrzeć ten film, a wszystko za sprawą dwóch trailerów które niedawno napotkałem. Mianowicie: “rec – trailer reakcji publiczności”, “rec – trailer filmu”. W kilku zdaniach chciałbym przedstawić swoje zdanie o filmie i może kogoś zachęcić do jego obejrzenia.

Przede wszystkim trzeba przeboleć na filmie pierwsze 20 – 30 minut. To taki wstęp, niezbędny w filmach z biegającym kamerzystą pomiędzy aktorami. Tak, to kolejny film w stylu Blair Witch Project, z tymże akcja dzieje się w mieście.

Główny motyw filmu nie różni się zbytnio od większości wydawanych ostatnio filmów tego gatunku. Tajemniczy wirus atakuje ludzi, przez co ich zdolność do postrzegania rzeczywistości znacznie się zmienia. Na tyle znacznie, że standardowo brutalnie atakują innych niezarażonych. Cała akcja dzieje się w jednym budynku, gdzie zarodkiem zarażeń jest “nawiedzona” kobieta.

Fajnie za to jest rozwiązany problem “przestraszenia widza”. Nie tworzy tu się jakiś filozofii, nie obcina głów, czy nie próbuje wystraszyć widza poprzez kolejne mało zaskakujące “coś”. Większość elementów grozy bardzo przypomina te np. z gry Fear. Nagłe pojawianie się postaci i wątków rozróżnia ten film od blado wypadających The Ring-ów, czy innych tego typu filmów.

Brakuje w nim jednak ciut realizmu (i nie chodzi bynajmniej o Zombie ;]). Odnoszę się tu do postawy policji i oddziałów specjalnych będących po za budynkiem. Jakkolwiek i gdziekolwiek bohaterowie chcieliby uciec z budynku, tam nagle za wyjściem czy szybą pojawiają się stróże porządku. A w momencie, gdy wewnątrz odbywają się dantejskie sceny budynek objawia się jako nieosiągalny bunkier którym władze z zewnątrz nie są kompletnie zainteresowane.

Reasumując – podobał mi się. Jest inny. Dynamiczny, choć pomysł czy wykonanie perfekcyjne ani nowatorskie nie jest. To taki kolejny horror z zombie i wirusami w tle, ale ubrany w inne, bardziej ruchliwe buty. Jeśli ktoś nie nastawi się na arcydzieło, pominie proste błędy logiczne (jak to, że kamerzysta daje sobie oddać życie… za kamerę ;]), a nastawi się na ponad godzinę fajnej grozy – to nie powinien się zawieść.

Wystarczy nałożyć słuchawki na uszy, zasłonić rolety w pokoju, zgasić światło i oglądać… aż do słów ujętych w temacie…