Co do Twojego końcowego pytania – odpowiadanie na nie równa się przyzwoleniu na przyszłe bycie pod kuratelom Chin. A co za tym idzie uzależnienie od ich decyzji. Lepiej zacząć sobie zadawać pytanie, czy myśleć i rozwiązywać tego typu problemy teraz, czy martwić się tym gdy będzie po fakcie?

Jakby to amerykanie powiedzieli… “By any means necessary” (z translacji Jean Sartre-go).

Odnosząc się do tego co napisałeś u siebie i co zdążyłem skomentować, bo ciekawie temat podjąłeś od strony sytuacji regionu azjatyckiego i układu sił. Trafnie moim zdaniem oceniasz, że jeśli tak dalej będzie się rozwijać sytuacja to Chiny mogą stać się liderem, czy to ekonomicznym, czy militarnym świata. Pytanie brzmi: co zrobić, aby temu zapobiec? Bo nie oszukujmy się, hegemonia komunistycznych Chin (przewidywanie znacznie negatywne) to niezbyt dobra perspektywa na przyszłość.

Pzdr – Igor

Bojkoty pomińmy jako, że są kontrowersyjne. Z tym się osobiście (!) zgodzę – są fanatyczne i bezcelowe.
Jednak nie mówcie mi, że dyskusja jest bezsensowna. Żeby dojść do jej wyższego poziomu musi być początek, w koncu każda reakcja łańcuchowa tak się zaczyna, prawda?